|
|
|
 |
|  Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΑΣ
Η λατρεία της Αγίας Άννας στο Τζολίνο έχει βαθιές ρίζες που ανάγονται στο τέλος του 18ου αιώνα, όταν μετά την εμφάνιση της Αγίας σε μια γιαγιά, γεννήθηκε μια μεγάλη λαϊκή ευλάβεια που επέτρεψε την πραγματοποίση μίας Εκκλησίας. Έπειτα μεταδόθηκε από γενιά σε γενιά, όπως φανερώνουν οι τακτικές επισκέψεις στείρων ζευγαριών και εγκύων γυναικών μέχρι σήμερα.
Στο τελευταίο αιώνα μαζί με τη θρησκευτική λατρεία προς τιμή της Αγίας, αναπτύχθηκε και μια λαϊκή γιορτή, αφιερωμένη και αυτή στην Αγία, που εξελίσσεται στις 25 και 26 Ιουλίου και διοργανώνεται με την εθελοντική προσφορά πολλών κατοίκων του χωριού.
Στο τελευταίο αιώνα αναπτίχθηκε μια λαϊκή γιορτή που εξελίσσεται στις 25 και 26 Ιουλίου.
|
| Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΟΝΙΟΥ
Η παρουσία της λατρείας του Αγίου, φανερώνεται εδώ και πολλούς αιώνες και υποθέτουμε ότι ήταν οι Ισπανοί που την έφεραν στο χωριό μας. Δυνατός στην γη και στον ουρανό, η κοινότητα των ανθρώπων του χωριού δεν άργησε να τον δεχθεί, κοινότητα που μέχρι τότε λάτρευε ανατολικούς Αγίους και βυζαντινούς μάρτυρες. Πολλά, λένε οτι ήταν τα θαύματα του προστάτη Αγίου, που έσωσε πολλούς πιστούς απο σοβαρές αρρώστιες και το χωριό από φυσικές καταστροφές.
Ο Άγιος προστάτεψε τους κατοίκους από σεισμούς, πλημμύρες, λοιμούς, επιδρομές ακρίδων, κυκλώνες. Και ήταν ακριβώς ένας κυκλώνας, που κατέστρεψε το Τζολίνο τις 23 Αυγούστου του 1898. Αυτή τη ζεστή ημέρα έφθασε από την δύση μια δυνατή λαίλαιπα που πήρε τα πρώτα σπίτια του χωριού. Οι άνθρωποι ούρλιαζαν και έφευγαν στους δρόμους. Η λαίλαιπα έσερνε στο στρόβιλό της τοίχους και δένδρα, οι καμπάνες της εκκλησίας χτυπούσαν μόνες τους. Όλος ο κόσμος του χωριού πήγε στην εκκλησία να προσευχηθεί στον Άγιο. Έβγαλαν από την κόγχη το άγαλμά του να το στολίσουν και έκαναν λιτανεία στους δρόμους του χωριού, ελπίζοντας σ’ένα θαύμα του Αγίου. Το παλιό άγαλμα δημιουργήθηκε από το ξύλο μιάς αχλαδιάς, που ήταν σε ένα χωράφι της εκκλησίας× το άγαλμα ήταν αντικείμενο παρακλήσεων και προσευχών, όπως συμβαίνει σε όλα τα χωριά που επιβιώνουν μόνο με την γεωργία. Μετά την λιτανεία γαλήνεψαν τα φυσικά στοιχεία, η λαίλαιπα άλλαξε κατεύθυνση και απομακρύνθηκε από το Τζολίνο. Ύστερα αυτή η περιοχή αφιερώθηκε στον Άγιο και το 1994 χτίστηκε ένα μνημείο προς τιμήν του
|
Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΥΡΑΣ
Κλασική γιορτή του χειμώνα ή του ηλιοστασίου. Είναι μια πρόκληση στην άσχημη εποχή· η αναπαραγωγή ενός τεχνητού ήλιου στην ψυχρή νύχτα· τα παραδοσιακά φαγητά σαν την “Sceblasti”· η μαγική ατμόσφαιρα κοντά στην φωτιά, σημάδι της κοινωνικοποίησης και της συμμετοχής· ολα κάνουν μοναδικό αυτό το γεγονός.
Το αρχικό σχέδιο της οργάνωσης της γιορτής ήταν να επανακτήσουμε τους παραδοσιακούς πυρσούς του Αγίου Αντωνίου, που εμφανίζονταν συνήθως στις 17 Ιανουαρίου. Η εκδήλωση γεννήθηκε από μια ιδέα του Giovanni Pellegrino το 1978. Κατά χρονολογική σειρά, είναι η δεύτερη μεγάλη γιορτή του Σαλέντου μετά την Γιορτή του Κρασιού (Festa de Lu Mieru) στο Καρπινιάνο. Είναι συμαντική η προσφορά της Bottega del teatro για την διατήρησή της.
Η γιορτή της φωτιάς, λοιπόν, των παιχνιδιών και των παραδόσεων που πραγματοποιείται στον ανοιχτό χώρο «Lumardu», που ήταν η διασταύρωση αρχαίων δρόμων, που διέσχιζαν το Σαλέντο, κοντά στα αρχαία φρέατα «degli Ursi», που ήταν σταθμός αναψυχής των ανθρώπων και των ζώων και δυο βήματα από το menhir της Αγίας Άννας, ένας ιερός τόπος,εξοπλισμένοςγιατιςσυναντήσειςκαιγιατιςανταλλαγέςαπότηνπροϊστορία
Giovanni Pellegrino
|
|
 |
|
|
|
