Άγνωστης καταγωγής το μικρό χωριό της Ελλάδας του Σαλέντου, δεν διατηρεί πλέον πολλές ιστορικές μνήμες. Ανάμεσα στις διάφορες υποθέσεις, υπάρχει κι αυτή που υποστηρίζει ότι ιδρύθηκε από τους κατοίκους του εξαφανισμένου οικισμού του Απιλιάνο ή από επιζήσαντες του Σολέτο, γιατί και τα δύο κατοικημένα κέντρα έχουν σαν σύμβολο της πόλης τον ήλιο. Στην περιοχή υπάρχουν και μερικά μενίρ και άλλες προϊστορικές μαρτυρίες.
Στην μεσαιωνική εποχή το χωριό δέχθηκε έντονα βυζαντινές επιρροές, τόσο που το ελληνικό

θρησκευτικό τελετουργικό διατηρήθηκε μέχρι το 1688.
Eδώ, όπως και στα άλλα κέντρα της Ελλάδας του Σαλέντου, υπάρχουν πάρα πολλά πηγάδια που κάποτε εξυπηρετούσαν υδρευτικές ανάγκες.
Η εκκλησία της ενορίας, αφιερωμένη στους Άγιο Πέτρο και Παύλο (XVII αιώνα), έχει στους εξωτερικούς τοίχους δύο ηλιακά ρολόγια και μια λατινική επιγραφή. Αξιοσημείωτη είναι η εκκλησία της Αγίας Άννας, το παρεκκλήσι του Αγίου Βίτο, ενώ στη πλατεία του Αγίου Πέτρου, βρίσκουμε την ομώνυμη κολώνα – αφιέρωμα του XVIIΙ αιώνα
Παλιά, ανάμεσα στο Τζολίνο και στο Μαρτάνο

υπήρχε το χωριουδάκι Απιλιάνο,απότοοποίο τώρα διατηρείται μια Εκκλησία ξαναχτισμένη το 1582, όπως δηλώνει μια ελληνική επιγραφή.
Στη γκρεκάνικη γλώσσα (το γκρίκο) αυτός ο τόπος λατρείας ονομάστηκε “ALaurenti” (Άγιος Λαυρέντιος). Το εσωτερικό παρουσιάζει ίχνη τοιχογραφίας. Μια λαϊκή παράδοση λέει οτι το αρχαίο χωριουδάκι εγκαταλείφθηκε μετά την εισβολή φιδιών και άλλων ερπετών.